Favoriete albums (4) – Herb Alpert

Zoals eerder gemeld, is mij verzocht op Facebook om 10 albums te plaatsen waar ik van hou. Hier op mijn website plaats ik de achterliggende verhalen.

Voordat ik Amphion wekelijks bezocht, kwam ik vaak in discotheek de Marathon. Het zal in 1984 zijn geweest dat ik daar op een avond met mijn voormalige, en ook al veel te jong overleden, buurjongen Ron stond te kletsen toen we een wat aparte plaat hoorden. Veel trompetgeschal maar wel een lekkere beat. Navraag leerde dat het om het nummer Bullish ging van Herb Alpert.

Naar bleek had nog nooit iemand van Herb Albert (zoals de naam toen de ronde deed) gehoord. Voor mij lag dat anders. Mijn vader had een LP van Herb Alpert. Dat was Rise uit 1979 met daarop o.a. het nummer 1980 dat door ieder zichzelf niet respecterend radioprogramma wel eens als tune is gebruikt.

Omdat ik destijds nog niet heel veel geld te makke had of omdat het allemaal opging aan stappen, had ik geen geld om het album Bullish van Herb Alpert aan te schaffen. Na enig aandringen bij mijn vader (Dit album moet je kopen!), kwam de LP uiteindelijk toch in huize Hayes in de platenverzameling. En aangezien ik het een goede LP vond ben ik Alpert, die inmiddels 85 is, blijven volgen. Dat leidde o.a. tot de aanschaf van het album Keep Your Eye On Me in 1987 waarop Janet Jackson en Jam & Lewis een rol speelden en mijn favoriete Herb Alpert album Second Wind in 1996.

Omdat Herb toch beschouwd mag worden als een van mijn helden, was ik zeer verheugd dat hij samen met de Jeff Lorber Group een concert zou geven op het North Sea Jazz Festival in (toen nog) Den Haag. Ik stond dan ook helemaal vooraan in het afgeladen tuinpaviljoen op zaterdag 13 juli 1996 om even voor 21:30. Een onvergetelijke gebeurtenis voltrok zich die avond vlak voor mijn neus.

Het jaar daarop kwam Herb weer naar North Sea Jazz. Op zondag 13 juli. En weer was ik er bij in het Tuinpaviljoen. Deze keer alleen niet afgeladen. Verre van zelfs. Erg jammer en waarschijnlijk de reden dat Herb daarna nooit meer in Nederland is geweest.

Favoriete albums (3) – Michael McDonald

Zoals eerder gemeld, is mij verzocht op Facebook om 10 albums te plaatsen waar ik van hou. Hier op mijn website plaats ik de achterliggende verhalen.

Eind jaren tachtig, begin jaren negentig kwam ik op zaterdagavond vrijwel wekelijks in de Zoetermeerse discotheek Amphion. Het was een vast stramien: we (Amphion DJ Eric Blansjaar, celebrity Rick Romijn en ikzelf) verzamelden rond 17:30 in de radiostudio op de Leyweg waar Rick vanaf 18:00 uur het eerste gedeelte van Tussen Happen En Stappen presenteerde. We bestelden dan iedere week pizza die we tijdens de uitzending opaten. En als de uitzending klaar was, vertrokken we naar Amphion. Een leuke tijd die ooit nog eens heeft geleid tot een optreden van Rick en mijzelf als DJ Ricky en Skinny Hayes in een kolkend Amphion met de allereerste Nederlandstalige rapplaat ’t Is Nogal Wat.

Zo’n avond in Amphion duurde tot ver na sluitingstijd. Er werd dan eerst opgeruimd en schoongemaakt en daarna nog even met de hele crew nababbelen aan de bar met een lekker hapje. Het was dus meestal al licht als ik weer naar huis reed. In die tijd had ik een blauwe Suzuki Swift

In de Swift zat zo’n grote, zware radio in een slee tegen het stelen. En ik had aan de radio een apparaat gekoppeld waar 12 cd’s in konden. Toch was het iedere keer dezelfde cd die ik aanzette op weg van Amphion naar huis: Take It To Heart van Michael McDonald. Een geweldig album van een geweldige zanger. Er staan geen bekende nummers / hits op het album al staat me bij dat het titelnummer wel eens voorbij kwam in Amphion. Misschien dat Eric Blansjaar dat nog wel weet…

Favoriete albums (2) – Erroll Garner

Zoals eerder gemeld, is mij verzocht op Facebook om 10 albums te plaatsen waar ik van hou. Hier op mijn website plaats ik de achterliggende verhalen.

Mijn vader vond muziek erg belangrijk. Dat wil zeggen: hij luisterde in zijn vrije tijd vaak naar muziek. In eerste instantie werden de LP’s gedraaid op een B&O set met TV, radio en platenspeler. Maar vooral de Grundig Studio 2000 hifi die daarna bij ons thuis stond staat me nog goed bij.

De favoriet van mijn vader was Erroll Garner, een jazzpianist. Ik vond dat geplingel in mijn jeugd niet om aan te horen. Maar nadat mijn vader in 1988 op 49 jarige leeftijd was overleden, begon ik mij af te vragen wat hij toch hoorde in die herrie. Vanaf dat moment ben ik mij gaan verdiepen in de jazz muziek. Wil je van jazz kunnen genieten, dan moet je er wel eerst naar “leren” luisteren. Het was even doorbijten en ik heb mij veel schampere blikken van naasten moeten laten welgevallen maar ik mag mij tegenwoordig een jazz liefhebber noemen. En uiteraard heb ook geluisterd naar Erroll Garner, de in 1977 overleden pianist die geen noot kon lezen maar algemeen wordt beschouwd als een van de meest getalenteerde jazzpianisten. Ik heb inmiddels een aardige collectie cd’s van de in Pittsburgh, Pennsylvania geboren virtuoos waar ik regelmatig met plezier naar mag luisteren.

Eén van mijn favoriete Garner platen, naar wie onze zoon (zijn tweede naam is Erroll) trouwens vernoemd is, is Concert By The Sea uit 1955. En als ik daar naar luister, zie ik de hoes van de LP naast het Grundig meubel op de grond tegen het grenen wandmeubel staan in de huiskamer op de Hengelolaan. En mijn vader zat dan op de bank te genieten met zijn koptelefoon op. Hij wilde mij, mijn toen kleine zusje en mijn moeder, die destijds ook niet van jazz hield, niet lastig vallen met zijn hobby. Mijn vader moest eens weten dat ik nu Garner vrijwel altijd beluister met mijn oordopjes in om ook de rest van mijn gezin niet lastig te vallen met deze “herrie”.

Favoriete albums (1) – Eagles

Ik werd zowaar getagged (schrijf ik dat zo?) op Facebook:

Ik heb de uitnodiging van Annette Hüsken aangenomen om 10 albums te posten waar ik van hou – één album per dag. Geen uitleg, geen recensies – alleen de covers/hoezen. Elke dag zal ik een Facebookvriend of -vriendin vragen om ook de uitnodiging aan te gaan. Vandaag, dag 7 nomineer ik Maurice Hayes
Succes!

Uiteraard neem ik de van uitnodiging van Robert Hüsken aan. Het is niet de bedoeling om een heel epistel te schrijven op Facebook met de reden van de keuze maar omdat ik bij sommige albums nog wel een wellicht leuk om te lezen achtergrondverhaal heb, plaats ik die verhalen maar hier op mijn website.

Mijn moeder was thuis met vijf kinderen. De oudste en de jongste waren jongens. De jongste, Leo, hij leeft helaas niet meer, was het enfant terrible van de familie. Maar hij was destijds, we praten over begin 1976, ik was 10 jaar, mijn held. Vlotte gozer, vlotte babbel, prachtige Puma gymschoenen (wit met een rode streep), mooie auto (een Alfa Romeo Guiletta met zo’n mooie deuk (geen schade) in de achterklep), erg populair bij de vrouwen en altijd prachtige verhalen. Een beetje zoals ik nu ben zeg maar.

Alfa Romeo Guiletta

Zoals gezegd was ik 10 jaar en mijn muziekverzameling bestond uit Abba, Chicago en Rod McKuen. Allemaal uit de Top 40. Leo kwam op een gegeven moment bij ons thuis en had de LP Hotel California van de Eagles bij zich. Hij gaf hoog op over het album en ik was dus ook meteen geïnteresseerd. Of ik de LP nu van hem kreeg of dat ik deze zelf heb gekocht na enkele dagen oude kranten ophalen om aan het geld te komen, weet ik niet meer. Maar op de één of andere manier kwam het album op mijn, van mijn opa, inderdaad: de vader van Leo, gekregen platenspeler terecht. En ik heb het album grijs gedraaid. Dat kon toen nog. CD’s zijn daarom ook grijs heb ik wel eens gehoord.

Hotel California was mijn eerste kennismaking met “echte” muziek. Vooral de muziek, maar ook hoe de mannen van de Eagles me aankeken vanaf de foto binnenin de uitklaphoes. En, altijd fijn om mee te zingen, de tekst op de binnenkant van de titletrack was ook meer dan welkom. On a dark desert highway…

Ik begreep geen kont van de tekst (wat in vredesnaam is colitas? Ik weet het nog steeds niet). Maar mede daardoor had de LP iets geheimzinnigs wat ik zeer intrigerend vond.

Nog steeds vind ik het album geweldig en blijft het titelnummer mijn #1 voor de Top 2000. Twee keer heb ik de band live gezien: 17 juli 1996 en 4 juni 2006:

En ik herinner me dat ik bij beide concerten even dacht aan de veel te vroeg overleden oom Leo: bedankt dat je me destijds hebt geintroduceerd in de wereld van de “echte” muziek.

Nieuwe electronica

Zoals bekend bij degene die echt in mij geïnteresseerd zijn, schiet ik, met name tijdens vakanties, de meest fantastische filmbeelden. Na afloop van de vakantie bewerk ik die met FCPX (Final Cut Pro) tot avondvullende, academy award waardige epossen. Muziek er onder, mooie overgangen, verhelderende bijschriften, cinematische hoogstandjes. You name it en ik verwerk het in de film.

Naast een volwaardige 4K videocamera gebruik ik sinds enige jaren ook een action cam. De cam, een Salora ACE500, kwam in beeld (let op de woordspeling) als ik autoritjes filmde of opnames maakte in, onder en bij het water. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de legendarische scene van de vloedgolf in de Surf Pool in Typhoon Lagoon.

Omdat ik denk dat we tijdens onze komende vakantie naar Las Vegas en omstreken, meer gebruik gaan maken van een action cam, werd het tijd om een betere aan te schaffen. Dat is de GoPro Hero 7 Black geworden.

En om de beelden nog stabieler en mooier te kunnen maken heb ik ook meteen een gimbal aangeschaft. Ik wist eerst niet wat dat was. Ik dacht aan dit:

Die levensgevaarlijke, loodzware ballen die men vroeger meende te moeten gebruiken tijdens de gymles op school.

Maar dat was het gelukkig niet. Het gaat dus om een gimbal:

GoPro er in vastmaken en je maakt de meest fantastische beelden.

En tot slot, zo handig, een WD My Passport Wireless Pro:

En die zal ik even uitleggen. Als we met vakantie zijn in Florida, hebben we in het townhome dan wel villa altijd een prima internetverbinding. Als we dan thuis kwamen uploadde ik / loade ik up / up ik loade (doorhalen wat niet juist is) de gemaakte foto’s en filmbeelden naar mijn NAS thuis om zo een back up te hebben en in geval van kwijt of onklaar raken van een of meer geheugenkaartjes.

Tijdens de komende vakantie naar Las Vegas verblijven we in hotels en denk ik dat het daar, met een wat minder snelle en stabiele internetverbinding, lastig wordt om de vele GB’s aan foto en filmmateriaal te uploaden.

En dan komt de WD MyPassport in beeld. Het werkt simpel: je steekt het geheugenkaartje uit de video- , foto-camera of action cam in de WD My Passport en de bestanden worden van het geheugenkaartje gekopieerd naar de WD My Passport. Een draagbare, bij-de-hand back up harddisk. Een prima alternatief voor een NAS als er geen goede internet verbinding is.

Superbowl

Vanavond weer het best bekeken eendaagse sportevenement de superbowl. The San Francisco 49ers tegen the Kansas City Chiefs die licht favoriet zijn. Mijn voorkeur gaat uit naar de 49-ers omdat de quarterback van de Chiefs, Patrick Mahomes, mij niet zo aardig lijkt. Ik hoop dus dat na afloop Jimmy Garoppolo, de QB van de 49-ers, de Vince Lombardi trophy mag ontvangen. Kaartjes kosten vanaf $ 5.525. Dus als ik er nog eentje kan vinden, zit ik vanavond in Miami en anders thuis op de bank met traditiegetrouw kippepootjes. In de rust trouwens optredens van Shakira en JLo. 

Pink Project

In 1985 kocht ik een 12″ van Pink Rhythm getiteld Can’t Get Enough Of Your Love:

Een toen geweldige plaat met o.a. John Rocca van voor die tijd Freeez (I.O.U.). Daar ga ik vanavond niet heen maar wel naar Pink Project. Wat scheelt het.

Pink Project is een Nederlandse band die wereldwijd successen boekt met het spelen van songs van Pink Floyd. Vanavond komen met name songs aan bod van de albums The Wall en The Divison Bell.

En dat is niet alleen leuk omdat ik zeer gecharmeerd ben van Pink Floyd (lees ook hier) maar ook omdat ik met zoon Max naar dit concert ga. En niet omdat Max mee moet maar omdat hij zelf graag wil. Sterker: Max schijnt een maand of veel geleden al eens aan mij gevraagd te hebben of ik met hem naar Pink Project wilde. Dat is compleet langs mij heen gegaan. Of ik heb niet goed geluisterd en dacht dat hij naar Pink Rhythm wilde. En omdat ik, behalve genoemde song, verder niets ken van Pink Rhythm, heb ik daarom wellicht “nee” gezegd. Maar vanavond gaat het alsnog goed komen. Bij Pink Project. Met Max. Leuk!